ถั่วเขียวเปปไทด์

ถั่วเขียวเปปไทด์:น้ำหนักโมเลกุลมีความเข้มข้นเป็นหลักใน 500-1,000 ดาลตัน โดยมีส่วนประกอบที่มีฤทธิ์สูง MBPH-3 ที่ 903 Da

คอลลาเจนเปปไทด์:ช่วงน้ำหนักโมเลกุลที่กว้างขึ้น (2,000-5,000 Da)

เปปไทด์ข้าวสาลี:น้ำหนักโมเลกุลที่ใหญ่ขึ้น (โดยทั่วไปคือ 3,000-6,000 Da)

ถั่วเหลืองเปปไทด์:การกระจายน้ำหนักโมเลกุลไม่สม่ำเสมอ (1,000-5,000 Da)

ลักษณะโมเลกุลขนาดเล็กของเปปไทด์ถั่วเขียวช่วยให้การดูดซึมเร็วขึ้นและการดูดซึมที่สูงขึ้น

ฟังก์ชั่นการควบคุมภูมิคุ้มกัน: เปปไทด์ถั่วเขียวมีลำดับกรดอะมิโนจำเพาะ (Asn-Asn-Tyr-Gly-Pro-Thr-Met) ที่ส่งเสริมการเพิ่มจำนวนมาโครฟาจอย่างมีนัยสำคัญ ซึ่งเป็นการทำงานที่ไม่ค่อยพบเห็นในเปปไทด์พืชชนิดอื่นๆ

ความจุสารต้านอนุมูลอิสระ: มีฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระสูงกว่าสารต้านอนุมูลอิสระสังเคราะห์ BHT ในขณะที่คอลลาเจนเปปไทด์เน้นไปที่การให้ความชุ่มชื้นแก่ผิวและสุขภาพข้อต่อเป็นหลัก

คุณสมบัติการยึดเกาะของแร่ธาตุ: ลำดับเฉพาะ (LLLGI, AIVIL) ในเปปไทด์ถั่วเขียวสามารถคีเลตแร่ธาตุอย่างแคลเซียมและธาตุเหล็กได้อย่างมีประสิทธิภาพ ลักษณะที่ไม่โดดเด่นในถั่วเหลืองและเวย์เปปไทด์

ถั่วเขียวเปปไทด์:เหมาะสำหรับนมผสมสำหรับทารกที่ไม่ก่อให้เกิดภูมิแพ้ โภชนาการการกีฬา และสูตรทางการแพทย์เฉพาะทาง

คอลลาเจนเปปไทด์:ส่วนใหญ่ใช้ในเครื่องดื่มเพื่อความงามและผลิตภัณฑ์สุขภาพข้อต่อ

เวย์เปปไทด์: นำไปใช้เป็นหลักในโภชนาการการกีฬาและผลิตภัณฑ์ฟื้นฟูกล้ามเนื้อ

เปปไทด์ถั่วเขียวทำหน้าที่ต้านการอักเสบและซ่อมแซม-เป็นเลิศ ในขณะที่คอลลาเจนเปปไทด์เน้นไปที่การให้ความชุ่มชื้นและการเติมเต็มมากกว่า

ถั่วเขียวเปปไทด์:ใช้เทคโนโลยีไฮโดรไลซิสของเอนไซม์จำเพาะภายใต้สภาวะที่ไม่รุนแรง (pH 6.5, 50 องศา) โดยคงไว้ซึ่งฤทธิ์ทางชีวภาพตามธรรมชาติ

คอลลาเจนเปปไทด์:ต้องมีการบำบัดด้วยอุณหภูมิและความดันสูง อาจทำให้สูญเสียกิจกรรมบางส่วนได้

เปปไทด์จากพืชอื่นๆ:สภาวะของเอนไซม์ที่รุนแรงยิ่งขึ้นอาจทำให้เกิดเปปไทด์ที่มีรสขม